Taking a closer look at nature...

Taking a closer look at nature...

Photographs by Berna

Die Man met die Koffer

n Gedig deur Berna van Zyl

Vanoggend word ek wakker.

Daar is n gehammer aan die deur.

Ek sluit die voordeur oop.

Daar staan hy

Met sy koffer in sy hand,

Gedaan...

Meneer Verlange.

Ek huiwer vir n oomblik.

Moet ek hom inlaat?

Hy het seker net soveel reg om hier te wees soos ek.

Ek nooi hom in.

“n Koppie koffie vir jou?”

Ons sit in ons nuwe sitkamer.

Ons kyk na mekaar met groot oe vol trane.

Dit is ongemaklik.

Dit is seer.

Ek verskuif my blik na sy koffer.

“Wat is in jou tas?”

Hy haal n foto uit.

Dit is ek in my ouma se rok

Op my pa se plaas –

Of eerder:

Dit was ek in my ouma se rok

Op die plaas wat my pa sin was.

Ek vra hom om asb die foto terug te vat.

Ek begin wonder...

“Het jy dalk my lapsker in daai koffer?”

Erens langs die pad,

Die groot trek,

Het ek my lapsker verloor.

Hy herriner my dat die lapsker in die boks is.

Die boks wat ek nog nie wil uitpak nie.

Die boks wat lees:

‘Lapsker, kamera, Elle, passie, talent...’

Met ander woorde

‘Verlede’.

Ek bid saggies en vra die Here:

“Asseblief hou díe boks in gedagte wanneer U my toekoms beplan.”

Ons was n oomblik stil.

Toe vra hy my oor my nuwe vriende.

“Is dit moontlik om so vinnig lief te word vir mense?

Ek het niks,

My hande is leeg en my hart is rou.

Al waavoor hulle kon lief word was die Berna van nou.”

Ek kyk na hom.

Ek sien my eie emosies in sy oe.

Ek onthou die seer van vorige vriendskappe.

Ek wil opstaan en die berge in hardloop!

Maar dit is te laat.

Hierdie mense is klaar in my hart.

“Hoe haal n mens negentien jaar in?”

Ek wil my vriende aan hom voorstel,

Met die hoop dat hulle so my verlede sal leer ken.

Maar hy sê nee.

Hy is hier,

Net vir my.

Hy sê met tyd sal hulle die negentien jaar –

Die vorige negentien jaar deur my leer ken.

Hy vra my oor die plaas.

“Dit was liefde met eerste oogopslag.

Maar ek en Breedevlei ken mekaar nog nie.

Ek moet nog baie kilometers stap,

Nog baie seisoene voel

En nog baie liters water drink

Voor ons werklik saam kan staan.”

Hy vra my oor die weer.

“Pappa se dit voel soos herfs,

Winderig en droog.

Dit is so.

My hart voel ook herfs.

Maar dit is asof my God belowe dat somer oppad is.

Want dis Oktober,

(Die mooiste mooiste maad)

Dit is nou tyd vir lente.

Die eerste lente na sewe jaar se winter.

Soos ons gesels begin die negatiwiteit weg syfer.

Ek gooi nog n bietjie soet heuning in my bitter koffie.

Hy vra nie meer vra nie.

Uit my eie uit begin ek vertel.

Hom vertel van al my nuwe ervarings...

Bloukraanvoëls,

Stap op die strand,

Wyn leer ken,

Fynbos,

Stock cars,

Afrikanse musiek,

My eie taal op die plaas,

Tennis speel,

Winde in die Overberg,

Hoofstraat geluide...

Ek sluk die laste bietjie koue koffie.

Toe ek opkyk

Met n glimlag wat nie wil los nie,

Is hy weg.

Verlange is weg.

Die koffer vol herrineringe het hy laat staan,

Asook sy vuil koffie beker.

Maar hy is weg.

Ek weet nie waarheen hy verdwyn het nie.

Weet nie of hy weer terug sal kom nie...

Meiringspoort

Meiringspoort

On our way to Bloefontein for Bertie & Alette's wedding we stopped at Meiringspoort...

Dear Blue Crane

The Blue Cranes and pigeons having a wonderful time on Breedevlei.

Photographed by Berna van Zyl

Arniston/Waenhuiskrans

Ons Saterdag oggend op Waenhuiskrans...

Ons het nie mooi geweet wat om te verwag van hierdie uitstappie nie. Ons het geweet dit sal mooi wees - maar ons het verseker nie SO baie pret verwag nie. Die seuns was maar bietjie traag om  die All Blacks en die Bokke agter te laat vir n uitstappie see toe. Die honde was half verward toe hulle  agter in die X-Trail gelaai word. Hulle was nog nooit tevore hierdie voorreg gegun nie. 

Uit Napier, deur Bredasdorp, tjoef-tjaf en toe is ons in Waenhuiskrans. Ons het almal eers in ongeloof na mekaar gekyk en gevra: Is dit moontlik dat ons net 40 km van die see af kan woon? Dit is dan net so ver soos van Amsterdam Plaas af dorp toe!

Oom Leon het ons goed voorberei. Ons moes die volgende in pak:

- n skinkbord
- wetwipes
- n skerp mes

Hy het verduidelik waar ons die vriendelike James agter die kafee toonbank kon kry, maar te gewillig om vir ons n Gatsby saam te vlans. Ons ruil ons R130 vir die een reuse Gatsby, drie bottletjies gaskoeldrank, twee botteltjies water (vir die honde) en vyf sjokalade stafies. 

Op die strand vorm ons toe n sikel om die Gatsby (1) sodat ons die wind en sand weg kan hou en (2) sodat ons elkeen ons stukkie Gatsby met die hand kan bykom. Ons het almal ons volle porsie in, selfs die studente het hul slaptjips vir die week in gekry! Daarna het ons vingers afgelek en toe die vyf sjokaldes soos lootjies getrek. Die een wat ontevrede was met sy lekker moes maar soebat en smeek om om te ruil vir n ander een. Later het ons elkeen ons gunstelling gehad; met name soos Xone en Teo!

Na die fees gaan was mens jou hande in die koue sout see water.

Ons het gaan stap langs die strand met ons honde en lank gebak in die son. En klippies opgetel op die onbesoedelde strand. Mamma het n paar fotos geneem van die winkeltjies, eet plekkies en B&Bs wat sommer so uit die visserhuisies bedryf word. Volgende keer gaan ons beslis by Wileens se Arts & Crafts n 'meal' eet!  

Daarna het ons in die kar geklim met sanderige voete en wind verwaaide hare , gevoed na liggaam en gees.

Fietsry op Breedevlei

Fietsry op Breedevlei

Die tafel, die weerlig en die Koning van konings

My vlees vra,

“Moet nie te diep dink nie, Berna.

Moet nie al die emosies en gedagtes probeer bewoord nie.

Rus net.”

Maar, al voel ek gedaan na ses maande se swaar dra aan my sewe sakke sout

Sing my gees n gebed van dankbaarheid
n Pryslied aan Yahushua.

“I wouldn’t trade this piece of soil for all the riches of the world”

Was my woorde,

November twintig dertien.

Ek was lief vir Amsterdam Plaas.

Ek onthou die kombuis tafel –

Die put van die plaas huis.

Daar het ons menige gesprekke gevoer,

Die toekoms beplan,

Kwaad gevoelens tussen mekaar uitgestryk,

Moeilike situasies deur gestoei,

Mekaar geseen,

Vriende gevoed,

En ek weet God se engele het op die tafel gedans

Elke keer as ons vars plaas produkte

In n maaltyd – n FEESMAAL verwerk het;

Saam as gesin daaraan gesmul het.

Ek onthou die aand wat U vir MY gegee het.

Die aand toe die weerlig

Op die ritme van die donderweerlied gewals het.

Toe Swaziland se hemel my teater was.

Ek was alleen omring deur lewe.

U het al my gedagtes en drome op gesnipper;

Oor my gestrooi soos goue konfettie oor n bruid.

Net daar het ek geweet my God is groot.

Dit was groter as Amsterdam –

Dit was Swaziland en sy koning

Dit was die buurman se plaas

Dit was Hlanganpisi en Heyshopedam

Dit was die paleise en die shacks

Die Afrikaner in my hart

Die Zulu in my verlede

Die bruin man in my toekoms

Almal.

Alles.

Het voor die Koning gebuig.

182 dae later

1135 myl van Swaziland af

150 bokse tussen toe en nou

Vind ek myself op n ander man se grond.

So lief as wat ek vir Amsterdam was,

So lief het ek vir Breedevlei geword.

Die verlange na Amsterdam het nog nie opgedaag nie.

Ek weet ook nie of dit gaan nie.

Nou weet ek dat díe stukke grond n klein part in n merske masjien is.

Die Een wat die weerlig wals op Amsterdam gediregeer het

Is die Een wat heers oor Breedevlei.

Is die Een was díe water uit die aarde laat vloei.

Is die Een wat díe berge so geplaas het om n breede vlei te vorm.

Is die Een wat hierdie juweel weggesteek het.

Is die Een wat besluit het om my die vooreg –

Die ONVERDIENDE vooreg te gun om vandag hier te mag staan.

Hy is die Koning van die heelal wat in my leef.

Yahushua is my enigste hoop.

Dankie Vader.

Ek sal hierdie stukkie grond waardeer, koester, oppas, lief he...

Tot die dag wat U my anders opdrag gee.

Deur Berna van Zy,l 9 September 2014

(Weerliglied: The blur, the line and the thickest of onions deur Little Comets)